zondag 25 januari 2009

The charts

New Love

Hatikvah – A brilliant handsome boy
BLM & Pawas – Down down
Kreon - Potassa
Ribadisco – House of Love
dOP - Blanche neige
Plein Soleil – Casus Belli (The Brontasaurus Sage rmx)
Danny Tenaglia & Code 718 – Equinox (Henrik Schwarz Dub)
Roland Appel – New Love (Tuff City Kids rmx)
Dirt Crew – Soundwave (Quarion’s Drunken wave rmx)
Pawas - Niceness



Als bonus volgt er nog een chart die deel uitmaakt van mijn 'nieuwe sound' waarover ik in mijn vorige post uitvoerig heb gesproken:

Debbie's callin'

TG (Tim Green) – Feign
Tomski & Fredboy – Cereals (James Brown rmx)
Kenton Slash Demon – Khattabi
James Braun – The Shakers
Argy & The Martinez Brothers - Debbie Downer
Herve Ak – Sorry but no (Ripperton’s D3 mix)
Marc Romboy – Sonora (Patrice Baumel rmx)
Gimikk – Dancin’ on the stars (Paco Osuna Bass edit)
Channel X – Into the club / Wake Up
Fetisch & Me & Flexor – The calling

woensdag 21 januari 2009



De volgende post van mijn hand ligt min of meer in het verlengde van de vorige in die zin dat ie tevens als introductie geldt voor het nieuwe jaar. Het lijkt of mijn visie op de hedendaagse muziek een andere vorm heeft gekregen in vergelijking met de afgelopen maanden en de overgang naar een nieuw jaar dient zich aan op een schotelblaadje om als context voor deze post te fungeren. Het lijkt alsof beide hand in hand gaan. Samen. In het verleden ging mijn interesse vooral uit naar soulvolle en diepe housemuziek, maar het lijkt meer en meer alsof ik hunker naar iets anders, iets onbekends; ondefinieerbaars. Niet dat het einde van mijn housetijdperk nabij is, maar laat ik zeggen dat de invulling van het begrip House een nieuwe betekenis voor me heeft gekregen. Die invulling omvat een breder spectrum aan invloeden, stijlen, muziek die divergeert… een andere sound tout court. Een sound die nog steeds mijn liefde voor house zal weerspiegelen, maar tevens blijk zal geven van een iets ruwere edgy kant; ietwat machinaal zonder daardoor het label van straight minimal te dragen. Als Medeblogger, Liss., bij zijn thuis wat records spinnt, stel ik vast dat ook hij alvast meer en meer naar een stijl evolueert à la Brodi, een Matt Walsh of een Casper C… Artiesten die tegenwoordig plaatjes draaien die zowel terug te vinden zijn in de Djbag van een Loco Dice als die van Brodi himself en het zijn die artiesten die ik in de toekomst ook nauw op de voet zal volgen. Beschouw deze post dus als een voorsmaakje op wat komen zal, een glimp achter de coulissen van mijn muzikaal brein. Een nieuwe weg die ik zal bewandelen, zonder daardoor het housepad te verlaten. Meer zelfs, ik heb nog een chart, getiteld New Love, in de koelkast staan en ik zal bovendien blijven posten over de housescene.



In het licht van het voorgaande, wil ik het vooral hebben over een bepaald label wiens visie nauw strookt met ‘mijn nieuwe’ sound. Het betreft het up & coming Deense label van Fredski en Tomboy – drummer van Whomadewho –, gedoopt onder de naam: Tartelet Records. Het komisch duo heeft alvast de eerste release verzorgd en hun Do the Tartelet EP is de muzikale incarnatie waarvoor hun label staat: techno-house met funky disco-invloeden en…. “a bit world”.
Misschien wel net wat ik zoek?

Aan deze beloftevolle aftrap werd al gauw een interessant vervolg gebreid met releases van de van hand Analogik en de locale held MHM aka Morten Halborg-Møller. Deze gozer liet de techno even achterwegen en knalde een regelrechte houseburner in elkaar. Een strakke constante percussiebaslijn met een tribal-esque feel to it overgoten met een subtiele, toch soulvolle, vocal; dat vormen de ingrediënten van deze track. De EP werd zelfs geremixed door de Deen Martin Decara, labeleigenaar van 3de Floor Records, die resoluut de technokaart kiest en de Amsterdammer Melon aka Je Dàvu, een van artiest wiens productie ik volledig weet te waarderen. Jullie herinneren zich ongetwijfeld nog zijn wondermooie release Nitzi (In my mind, so fine), een track die werd opgepikt door Dixon & co. en zo op hun gerenommeerde Secret Weapons serie belandde. Melons mix voor MHM, getiteld Melon 8 days late tribal strip tool, vuurt je inderdaad aan tot 8 dagen grooven. Hij laat de vocal voortdurend op de achtergrond sudderen, zorgt voor een stevige kickbaslijn en de zet de tribalgroove nog wat kracht bij.

Maar het is echter met de release van het remixpakket van de Do the Tartelet EP dat het label mij volledig over de streep wist te trekken en mijn fiducie in hun toekomstperspectieven wist te beamen. Het pakket is 3 remixen rijk, maar persoonlijk steekt de interpretatie van Cereals van James Braun er met kop en schouders bovenuit. De track is een schoolvoorbeeld van Funktechno met een in-your-face baslijn die menig dansvloer zal openrijten. En de Deense lad gaat op datzelfde elan verder voor zijn eigenproductie, Spanish Fly, recentelijk gereleased op – inderdaad – Tartelet. Hij kan hiervoor alvast rekenen op de support van Laurent Garnier(!) en Raresh, en de lyrics van de track The Shakers – gaande als volgt: “This one’s for all the shakers” – geven alvast blijk waaraan men zich kan verwachten: puur dansvloermateriaal!

En de toekomst blijft er rooskleurig uitzien voor de crew bij Tartelet, want een ander beloftvol Deense duo komt aan de deur kloppen, meer bepaald Kenton Slash Demon. Na een 2 jaar hiatus komt het tweetal op de proppen met de track Khattabi, die weliswaar pas in februari gereleased zal worden. Ik laat jullie alvast nog wat watertanden, maar dit kan ik jullie wél vertellen: de track wordt al grijs gedraaid door Matt Walsh.

dinsdag 20 januari 2009

Miroir, Miroir…



Back in business na een kort intermezzo wegens – uiteraard – examenverplichtingen. 2009 mag dan al wel enkele weken oud zijn, toch zie ik nog steeds mijn kans schoon om het nieuwe jaar – muzikaal – in te luiden. Raveslavehomie Cait heeft alvast de toon gezet door enkele party’s te droppen met een line-up om vingers en duimen bij af te likken en hier bij Raveslave gaan we gewoonweg op dat elan verder. Naast de soms vaak clichématige aangelegenheden die inherent gepaard gaan met de ‘feestdagen’, vind ik deze periode ook uitermate interessant omwille van de welgekende ‘lijstjes’ die gerenommeerde blogs en websites opstellen. Zo raad ik jullie nieuwsgieren aan een kijkje te nemen op Resident Advisor waar ze het jaar in stijl hebben afgesloten door de in hun ogen beste artiesten, tracks, albums… in een chart te gieten.

Naast enkele opmerkelijke nieuwe intreden, hebben de grootheden der aarde hun reputatie nadrukkelijk bevestigd. Zo staat Ricardo Villalobos op nummer een in het lijstje – van 100! – van de beste artiesten van het afgelopen jaar. Ricardo is uniek in zijn soort: mysterieus, crowdpleaser – en -teaser – futurist en romanticus! Geen wonder dat de Chileen in haast ieder lijstje in de top-3 opduikt.
Maar de hedendaagse muziekscene is nog talentvolle parkieten rijk, meer bepaald Dj Koze. De man staat op numero uno in de chart van beste track – I want to sleep – van 2008 en was ook hier bij de Raveslave crew gegeerd wild. 2008 was een jaar waarin de creativiteit op elektronisch gebied nauwelijks aan banden was te leggen, en niet alleen I want to sleep, maar tevens zijn Let’s love en Zou Zou waren daar het levende bewijs van. Toch heeft Koze mij dit jaar het meest weten te verrassen met zijn remixen. Zijn interpretatie van Sascha Funkes Mango Cookie zat zowat in iedere Djbag, gereserveerd voor hét piekmoment van de avond. Maar persoonlijk getuigde zijn remix voor Matias Aguayo’s Minimal van een nog hoger staaltje vakmanschap. De track was misschien niet zo dansvloergericht, maar die sound blies me gewoon omver. Klasse!



Voorts was 2008 niet alleen hoopgevend omdat alle klasbakken hun kunnen wederom geëtaleerd hebben, maar ook omdat de youngbucks, de vreemde eendjes in de bijt – up & coming – hun visitekaartje hebben afgegeven. Ik denk hierbij aan Brodinski, SIS, Azuni, Appleblim – het genre dubstep tout court – Dave Aju, Guillaume & The Coutu Dumonts… en vooral dOP. Hun wonky jazz house EP op Seuil’s label EKLO, getiteld I’m just a man, was een knaller van jewelste. dOP’s sound is zo puur en de Frenchies onderscheiden zich van de rest door hun diepzinnige lyrics, getuige deze zin: “I’ve been to lands, where birds feel better than the man”. En hun release voor januari is zodoende nog beter. Hun Blanche Neige staat nu al hoog genoteerd in de charts van menig topjock. Hét kippenvelmoment is natuurlijk wederom de tekst: het sprookje van sneeuwwitje gezongen door een zeemzoete Franse mannenstem. Een release om te koesteren.

Uiteraard maken deze aantekeningen slechts deel uit van een hele resem muzikale hoogtepunten, die hier onvermeld blijven, maar tevens een pluim verdienen. Daarom ben ik ook heel nieuwsgierig naar jullie highlights, ontdekkingen, platen die jullie wisten te ontroeren of eerder in trance van uitzinnige extase brachten, kortom: jullie best of. Posten die handel dus!

donderdag 15 januari 2009

Allright..

.. you fucking students.
It's hella-boring outside, no parties, no drugs, no sex.
That's about to change:




And on Valentine's, it seems every pre-schooler in the country is looking forward to Bloody Beetroots @ Silo. I might end up there as well, but I'm going to do my best to create a crew to check this out:



See you there, I guess.

maandag 1 december 2008

WWW 06

Our sixth installation in the WWW-series comes from Voltron, a promising DJ duo originating from Aalst. Voltron started DJ’ing about 2 years ago and have come a long way since. Currently, they hold residencies at the Aalst-based Smack My Pitch Up and Newscafé in Brussels and have played alongside the likes of Dr. Lektroluv, Bobmo and Cosy Mozzy.


Their WWW-mix can be labelled best as 40 minutes of dance floor oriented house and electro. Rather than sticking to one niche, Voltron has chosen to combine techhouse, disco-house and nu-rave and complete the big picture with some classics such as Paul Hardcastle’s ‘Rain Forest’ and CLS’ mighty house anthem ‘Can You Feel It’. If anything is clear from their WWW-mix, it’s that Voltron doesn’t care much about genre tags. They simply want to rock the party and in this mix, they do a pretty damn good job at it.

You can download it here

Tracklist
Tom Tom Club - Pleasure of Love (Sire Records)
Paul Hardcastle - Rain Forest (ZYX Records)
Tom Mangan - I Am Digit (Playtime)
Late Of The Pier - Bathroom Gurgle (Tomski & Fredboy Remix) (Parlophone)
Sammy Bananas - Work me (Fool's Gold)
CLS - Can You Feel It (Strictly Rhythm)
Nadastrom - Pussy (Dubsided)
The Black Ghosts - Anyway You Choose To Give It (Playgroup Dub) (Southern Fried)
L.S.B. Edits - Shout (L.S.B. Edits Inc)
Rodion - Scuola Radio Elettra (Gomma)
Liaisons Dangereuses - Los Niños Del Parque (Muzic Box Edit)
Water Lilly - Lottotron Reboot (Mental Groove Records)
Zombie Nation - Forza (UKW Records)
Tomas Andersson - Mot Matsalen! (Bpitch Control)
Electric Ecstacy Club - Jesus Loves The Acid (Swordfish Records)
Dirty Minds - Life of Brian (Eskimo Recordings)
Cut Copy - Feel The Love (Modular Recordings)

donderdag 20 november 2008

Nightdrive with you...


Zoals reeds eerder te berde gebracht, word ik momenteel volledig ondergedompeld in de hier heersde Franse muziekscene. Geen strakke, machinale en minimale beats, noch diepe housegrooves, maar veeleer zeemzoete, feel good disco en synthpop!
Hieronder volgt een track die grijs wordt gedraaid op een avondje uit in la France. Het betreft een track van de hand van de Franse producer, Anoraak.

Anoraak mag misschien niet zo bekend zijn bij het grote publiek, des te meer bij kenners en liefhebbers. Naast zijn liefde voor het producen, maakt hij eveneens deel uit van het alom gewaardeerde Valerie-collectief. Voor zij die zich geroepen voelen en verder willen kijken dan hun neus lang is, meer muzikale rijkdom willen bezitten dan hun gehoorwijdte hen toebedeelt en zo dieper willen graven in de het latente, bezoek dan zeker eens deze cherie van een Valerie.

September laatsleden heeft Anoraak een mini-album, getiteld Nightdrive with you, gereleased op het label Endless summer recordings, what's in a name, isn't it? De titeltrack zelf stak er persoonlijk met kop en schouders bonvenuit, vandaar ook deze post.
Anoraak schildert namelijk deze catchy en dromerig popmuziek met een subtiele knipoog naar de 90's à la Modjo en dát samen met de retro synthbasslijnen en gitaarsolo's die we tegenwoordig destileren bij een Hercules and Love Affaire.

Ik ga dus geen woorden meer kwijten, maar de muziek voor zich laten spreken. De track, alsmede een zeer geslaagde remix van GRUM, valt te beluisteren op Anoraak's myspace.

dinsdag 4 november 2008

Lovely Art

First things first: je m’excuse. Er is ondertussen al heel wat tijd verstreken zonder een post van mij kant. Net zoals mijn medebloggers, Liss. en Chris, vertoef ik in andere oorden wegens studieverplichtingen. Hoewel dergelijke uitwisseling een once in a lifetime expercience is, zowel muzikaal als intellectueel, brengt het ook wel wat onvoorziene problemen met zich mee, hélas. Een gebrekkige internetverbinding is namelijk debet aan mijn zeldzame bijdragen. Maar zoals Caith in een voorgaande post al beaamde, wil ik jullie niet belasten met mijn pied-à-terre, dus genoeg geklaag: back to business. Ik pik dan ook gedwee terug de draad op en focus me wederom op de housesectie van Raveslave. De internetloze maand heeft natuurlijk zijn tol geëist en sommige releases zullen dus aan mijn nauwlettend oog ontsnapt zijn, maar in wat volgt presenteer ik toch nog enkele tracks die voor mij persoonlijk een van de muzikale hoogtepunten vormden van de afgelopen maand. Geen straight housemuziek, maar eerder funky discomateriaal. Vraag me niet waarom, maar het lijkt alsof de Frenchies met hun muziekscène, die een nadrukkelijk disco- en seventiesrevival kent, onbewust een invloed op me heeft. Een Fremdkörper aan het woord…

De eerste track uit het lijstje, is een remix van de hand van Art of Tones, het mysterieuze alter ego van Ludovic Llorca, grondlegger van het label Brique Rouge en bekend van zijn projecten met Laurent Garnier. Ditmaal heeft hij de track Love on the line van de band Crazy P - tevens terug te vinden op hun nagelnieuwe album Stop Space Return (aanrader!) – in een nieuw kleedje gestopt. Onder het mon van Art of Tones heeft hij nog niet veel op zijn palmares prijken, maar deze release voor het label 2020 visions zal zijn bekendheid ongetwijfeld een duwtje in de rug geven. De release op zich bestaat uit drie tracks: een vocal, dub en Photon dub mix.
De vocal remix blijft grotendeels trouw aan de structuur van de originele track, maar voorziet het terwijl van een groovy basslijn uitgekiemd voor een housedansvloer. De dub mix is eerder instrumentaal, maar behoudt weliswaar de housegroove én de aanstekelijke vocals van frontzangeres Danielle Moore. Haar NYC Houseachtige en 80’s popgetinte vocals temperen de machinale beats en voegen als het ware bitterzoete muzikale lagen toe.
De Photon dub mix tast het onbekende nog wat meer af, gaat nog een stapje verder en mondt uit in een indrukwekkende late night affaire. Simpel, maar uitermate effectief: back to basics klinkt de boodschap.

De tweede track is ontsproten in het brein van man of the moment Mark E – of beter gezegd: the man tout court –. Mark E’s genialiteit kent dezer dagen geen grenzen en is – gelukkig – niet meer weg te denken, noch aan banden te leggen. Hij breidt de releases aan elkaar zoals een kledingketen dat doet in zijn gloriedagen én on top of that zijn het stuk voor stuk pareltjes. De maand oktober kent twee releases van zijn makelij: enerzijds een eigen productie, getiteld Based on misunderstandings, Part 2 en anderzijds een remix van de track The low murderer is out at night van Low Motion Disco. De eerste vormt een vervolg op de Misunderstandings House Series van het gerenommeerde Jazzanova, en de EP ziet dan ook niet zo verwonderlijk het licht op hun label, Sonar Kollektiv. Het geheel bestaat uit respectievelijk twee tracks, Fazer en Smokescreen. Beide songs zijn twee slow late night burners die subtiel en sierlijk balanceren tussen Mark E’s brandmerk van disco met een lage BPM en pumpin’ Detroit house. Atmosferisch, hypnotiserend, spacey en een dubby basslijn: dat vormen de kernwoorden van een wederom uitermate stijlvolle release.
En van hetzelfde laken een broek voor zijn overige release, meer bepaald zijn remix voor Low Motion Disco. De Zwitserse discoguru’s komen op de proppen met hun derde single voor het alom geprezen Belgische Eskimo Recordings. Mark E is hierbij andermaal op remix duty en voegt als geen ander die extra touch en flavour toe aan het originele. Hij dringt de akoestische gitaren ietwat naar de achtergrond en opteert voor een stevige basslijn die na het beluisteren blijft nazinderen, zoals het beeld van de geelrode avondzon die op je netvlies staat gebrand. Opnieuw zorgt het slo-mo effect voor die kenmerkende hypnotiserende sound en laat Mark E de tekst “out at night” op de achtergrond drijven tussen de dubby beats. Top!

Om in stijl af te sluiten, wil ik jullie het volgende lijst ook nog en passant meedelen. Het omvat nog enkele tracks die mooi aansluiten aan de reeds vermelde highlights van de afgelopen maand:

° Ray Okpara – this for deep

° Ray Okpara – Loving moonbuah

° Junesex – Worst than love (Losouls Love in times of art rmx)

° Spieltape – Reya

° Steve Lawler – Femme fatale (Ripperton rmx)

° Sebo K - Diva

° Rolando – Hiatus (Dub mx)

° Je davu – need you tonight

° La pena – Not so bad

° Dave Aju – first love